Categorieën
Gemeenteraad

Spreektekst debat ‘acceptatie van diversiteit’

Wij hebben allemaal de wens om het samenleven in onze veelkleurige stad te verbeteren, want dat is nodig. Met z’n allen presteren we elke dag een klein wonder door deze prachtige stad draaiende te houden, maar allerlei problemen zijn helaas óók aan de orde van de dag. We zetten daarom veel tijd en geld in om die problemen aan te pakken en om, zoals ik dat zie, een beter team te worden. Het is goed om de ontwikkeling daarvan te volgen. 

Eén aspect daarvan is de acceptatie van elkaar, in al onze verscheidenheid. Die willen we vergroten. Dat is een flinke klus, die deze wethouder met ongekend enthousiasme oppakt. Hij wil alles doen wat in z’n vermogen ligt, en op of hij dat ook doet, kunnen we hem kritisch bevragen. En we kunnen er ook zelf aan bijdragen. Ik gebruik deze gelegenheid om vast nog eens mijn initiatiefvoorstel bij u te pluggen, waarmee de gedeelde identiteit die we temidden de diversiteit hebben, kunnen versterken. Maar om de wethouder met een Collegetarget ook voor het resultaat politiek verantwoordelijk te houden, gaat mijn fractie een stap te ver. Daarvoor is die mate van acceptatie van te veel factoren afhankelijk die hij niet in de hand heeft. 

We komen als volgt tot die conclusie.  

Acceptatie van verschil, zoals nodig is om samen een beter team te worden is alles behalve vanzelfsprekend. Dat blijkt al heel lang in de praktijk. En interessant is dat er in de laatste jaren ook steeds meer literatuur komt die inzicht geeft in waarom dat zo is. In waarom het voor de meeste mensen zo moeilijk is om samen te leven met mensen die in allerlei opzichten anders zijn dan jij of die anders leven dan je zelf goed vindt. 

Acceptatie van het andere wordt allereerst heel plat bepaald door het beeld dat je daarvan hebt. Dat is lastig in een tijd waarin we via online media voortdurend worden geconfronteerd met de extremen van de verschillende gemeenschappen. Het gewone, de norm, vaak veel minder choquerend, sneeuwt voortdurend onder. Terwijl vele duizenden Rotterdamse Turken deze week net als ieder ander hebben meegewerkt aan de stad, heeft het beeld dat de rest van samenleving van hen heeft helaas een flinke knauw gekregen door het schofterige gedrag van een bruiloftstoet. Dat is een maatschappelijk mechanisme dat we natuurlijk kunnen dempen, door echt persoonlijk contact te stimuleren dus mensen, maar de wethouder kan het niet opheffen. 

Wat dat ook laat zien is hoe belangrijk individueel gedrag is. Elke dag kan er een idioot iets verschrikkelijks doen en we worden weer een paar stappen achteruit geworpen.

Daarnaast wordt acceptatie ook bepaald door hoe mensen zichzelf voelen. Door hoe het met ze gaat, door hoe sterk hun eigen individuele identiteit in relatie tot collectieve identiteiten is, door hoe veilig ze zich voelen, en noem maar op. Bij wie dat allemaal snor zit, is er veel grotere bereidheid om open te staan en nieuwsgierig te zijn naar het andere. Om het andere niet als bedreiging, maar als verrijking te zien. Dit College doet in de breedte zijn stinkende best om van Rotterdam een stad te maken waarin iedereen die state of mind kan bereiken, maar daar zijn we nog lang niet. 

Én acceptatie wordt ook bepaald door de mate waarin mensen de moeite willen nemen om elkaar als individu, in plaats van als lid een groep te zien. En mensen daarvan overtuigen wordt steeds moeilijker in een tijd waarin groepsdenken en identiteitspolitiek welig tieren, waarmee mensen op basis van historische gebeurtenissen, huidskleur, sekse, seksualiteit, afkomst of geloof in groepen worden opgedeeld en tegen elkaar opgezet. Groepsdenken wordt door populisme en activisme van allerlei kanten aangemoedigd en belangrijk gemaakt, en ook dat zit de acceptatie in de weg. De wethouder kan er wat tegenin brengen, dat doet hij ook bij elke kans, maar deze maatschappelijke teneur eigenhandig bijdraaien, dat is helaas geen redelijke opdracht.

Dit allemaal betekent niet dat het onmogelijk is wat we willen, helemaal niet, maar wel dat het verduveld complex is en dat het slagen ervan helaas niet helemaal op dit Stadhuis wordt bepaald.

Wat het met andere woorden voor mijn fractie wel betekent: Collegetarget en politiek afrekenen nee, keihard aan het werk omdat het zo verdraaid belangrijk is: ja. En een vinger aan de pols houden door middel van een indicator: zeer zeker. Ten slotte, een specifieke vraag: hoe representatief is de selectie Rotterdammers die deelnemen aan de enquête? Hoe wordt gezorgd leefstijl-, vertrouwens-, en taalbarrières de resultaten niet vertekenen? 

Dankuwel.